Stopy procentowe składek na ubezpieczenie społeczne – cz. I

Stopy procentowe składek na ubezpieczenie społeczne – cz. I

Pojęcie “składki”

W prawie ubezpieczeń społecznych, według Grażyny Szpor, definiując ,,składki” należy je rozumieć jako składki na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych. Podmiotami ubezpieczonymi są w tym przypadku osoby fizyczne, które podlegają chociaż jednemu z ubezpieczeń społecznych: emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu lub wypadkowemu. Zdaniem Urszuli Prasznic składka ta stanowi cenę gwarancji ubezpieczeniowej na wypadek zajścia określonego ryzyka.

Znaczenie relacji między składką a stopami procentowymi

Gruntowna reforma systemu ubezpieczeń społecznych z 1999 r. wprowadziła, wzorem rozwiązań wypracowanych w okresie II RP i aktualnie obowiązujących w Unii Europejskiej, podział składek na działy. Otóż wysokość poszczególnych składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe wyrażone są w formie stopy procentowej, jednakowej dla wszystkich ubezpieczonych.

Ewolucja zmian wysokości stopy procentowej na ubezpieczenie społeczne w latach 1951-2003 na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Zwracając uwagę na zmiany poziomu wysokości składki na ubezpieczenie społeczne, należy uwzględnić przytoczone przez Inettę Jasińską-Jankowską następujące czynniki,:

• preferencje polityki finansowej, społecznej, zatrudnieniowej,

• zakres świadczeń,

• względy techniczne,

• czynniki demograficzne.

Chronologiczny zarys zmian wysokości stopy procentowej omawianej składki przedstawia się następująco:

• 1952 r.– 15% podstawy wymiaru,

• 1972 r. – 20% podstawy wymiaru,

• 1981 r.– 25% podstawy wymiaru.

Wzrost składki w wymienionych latach wynikał z rozszerzenia się zakresu świadczeń, co stanowiło realizację postanowień Konstytucji PRL z 1952 r. Mianowicie obowiązkiem państwa było wówczas dbanie o ustawiczny rozwój ubezpieczenia społecznego.

Kolejne zmiany wraz z ich przyczynami:

• 1982 r. – 33% podstawy wymiaru; efekt wprowadzenia wcześniejszych emerytur i zasiłków wychowawczych;

• 1983 r. – 43% podstawy wymiaru; skutek zniesienia ograniczeń zarobków emerytów i rencistów oraz wzrostu ich zainteresowania pobieraniem tych świadczeń;

• 1987 r. – 38% podstawy wymiaru; następstwo wzrostu zatrudnienia po 1985 r.;

• 1990 r. – 43% podstawy wymiaru; efekt wprowadzenia możliwości zaliczenia do stażu emerytalnego okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców.

• 1993 r. – 45% podstawy wymiaru.

Polecane

Najnowsze