Działalność gospodarcza oraz formy jej prowadzenia

Działalność gospodarcza jako aktywność ekonomiczna podmiotów definiowana jest w prawie na różnorakie sposoby, zależne od tego, której gałęzi gospodarki takowa aktywność ma dotyczyć. Jednakże z chwilą wejścia w życie Ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poza tymi, można by rzec szczegółowymi definicjami w prawie gospodarczym pojawiła się uniwersalna definicja przedmiotowa działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 2 u.s.d.g. działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Regulacja ta w swojej budowie zawiera szereg elementów konstytuujących daną aktywność jako działalność gospodarczą.

Pierwszym z elementów wpływających na zakwalifikowanie danej działalności jako gospodarczej jest jej zarobkowy charakter. Oznacza to, że założeniem konkretnej aktywności musi być osiąganie zysków. Podkreślić należy, że owe zyski są tu brane pod uwagę jako cel a nie rezultat. Takie postrzeganie działalności gospodarczej wyłącza z jej kręgu choćby zachowania zmierzające do zaspokojenia własnych potrzeb.

Drugim elementem konstytuującym jest zorganizowany charakter działalności. Zorganizowanie oznacza tu umieszczenie danej działalności w ramach prawnych, poprzez dokonanie takich wyborów jak np. wybór formy organizacyjnej, siedziby, zatrudnienia czy też pochodzenia środków.

Trzecim elementem konstytuującym jest ciągły charakter działalności. Ciągłość jako przesłankę rozpatruje się w tym przypadku poprzez zastosowanie przynajmniej jednego z trzech mierników ciągłości: czasowego (trwanie w sposób nieprzerwany przez dany zauważalny okres), celowego (posiadanie planu gospodarczego), podstawy utrzymania się (jako stałe źródło uzyskiwania dochodów).

Ostatnią z przesłanek zakwalifikowania danej aktywności jako działalności gospodarczej jest konieczność zakwalifikowania jej do przynajmniej jednej z poniższych grup, to jest zakwalifikowania jej jako działalności: wytwórczej, budowlanej, handlowej, usługowej, zawodowej lub poszukiwaniu, rozpoznawaniu, wydobywaniu kopalin ze złóż. Wartym uwagi jest fakt, że działalność rolnicza i agroturystyczna, która zgodnie z art. 3 u.s.d.g. prima facie mogłaby zostać uznana za nie będącą działalnością gospodarczą, jest nią, o ile ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły. Wynika to z brzmienia samego przepisu, który jedynie wyłącza zastosowanie omawianej ustawy do tej działalności, nie odbierając jej przy tym przymiotu zgodności z art. 2 u.s.d.g.

Przy charakterystyce zorganizowanego charakteru działalności gospodarczej została wspomniana kwestia formy tej działalności. Zgodnie z prawem polskim dopuszczalnym formami działalności gospodarczej są: 1) prowadzenie indywidualnej działalności gospodarczej jako przedsiębiorca jednoosobowy lub wspólni spółki cywilnej; 2) prowadzenia działalności w formie jednej ze spółek handlowych wymienionych enumeratywnie w art. 1 § 2 Ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych; 3) prowadzenie działalności gospodarczej w związku jako cel uboczny istnienia spółdzielni, stowarzyszenia lub fundacji. Istotnym jest fakt, że o ile polskie prawo gwarantuje wolność gospodarczą, o tyle nie gwarantuje wolności wyboru formy prowadzenia przedsiębiorstwa. Zgodnie z powyższym, w szczególności nie jest dopuszczalne stworzenie na własne potrzeby nowego rodzaju spółki handlowej.

 

Bibiliografia:

1. Borkowski A. i inni, Administracyjne prawo gospodarcze, Wydawnictwo Kolonia Limited, Wrocław 2009.

2. Szydło M., Swoboda działalności gospodarczej, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005.

Tagi:

koncesja
M. R.

Pytania i odpowiedzi zobacz więcej >>