Podpis wystawcy weksla

Podpis wystawcy weksla jako element obligatoryjny jego treści

Zgodnie z brzmieniem art. 1 pkt 7 oraz art. 101 pkt 8 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (zwanej dalej w skrócie p.w.) jednym z niezbędnych elementów treści weksla (odpowiednio trasowanego i własnego) jest podpis wystawcy. Mimo tego, że ten rekwizyt wekslowy (element weksla) zostaje w obu tych przepisach wymieniony na samym końcu, to nie zostaje tym umniejszona w żaden sposób jego rola. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 p.w. i art. 102 ust. 1 p.w. dokument niezawierający podpisu wystawcy „nie będzie uznawany za weksel”, co w dużym uproszczeniu oznaczać będzie jego nieważność.

Miejsce podpisu wystawcy weksla

Podpis wystawcy weksla powinien znajdować się w takim miejscu przedniej strony weksla, aby objąć sobą całą treść oświadczenia woli (najczęściej jest to prawy dolny róg weksla). W przypadku wielości wystawców, podpisy powinny zostać złożone obok siebie i to najlepiej przy użyciu odpowiedniego spójnika kumulatywnego („i”; „oraz”). Powyższa zasada jest istotna ze względu na możliwość powstania wątpliwości interpretacyjnych, które wynikają z zasady, iż sam podpis na przedniej stronie weksla uważa się za udzielenie poręczenia, wyjąwszy gdy jest to podpis wystawcy lub trasata (art. 31 ust. 3 p.w. odnoszący się do weksli trasowanych, z odpowiednim zastosowaniem do weksli własnych w związku z art. 103 ust. 3 p.w.).

Własnoręczność podpisu wystawcy weksla

Podpis wystawcy weksla (a także każdy inny podpis na wekslu) powinien zostać złożony własnoręcznie. Oznacza to, że nieważność weksla powodować będzie podpis wydrukowany, lub w inny sposób mechanicznie sporządzony. Ten sam skutek powodować będzie złożenie bezpiecznego podpisu elektronicznego.

Forma podpisu wystawcy

Odnośnie tego, jak wyglądać ma podpis wystawcy wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1993 r (sygn. akt III CZP 146/93). Odnosząc się do jej dosyć niejednoznacznego brzmienia należy stwierdzić, iż podpis wystawcy weksla powinien obejmować przynajmniej nazwisko (podpisem nie będzie więc parafa lub faksymile). Przy czym podpis ten nie musi być czytelny o ile został on złożony w formie zwykle używanej przez wystawcę. Pozostawiając na boku wątpliwości związane z ostatnim ze stwierdzeń, wypada w zgodzie z zasadą ostrożności zauważyć, iż najbezpieczniejszą formą podpisu jest złożenie go poprzez czytelne zapisanie nazwiska.

Fałszerstwo podpisu wystawcy

Kwestią niebudzącą wątpliwości jest fakt, iż osoba, której podpis podrobiono nie jest związana wekslem. Zgodnie jednak z zasadą samodzielności podpisów unormowaną w art. 7 p.w. możliwe jest, aby z weksla z podrobionym podpisem wystawcy, zobowiązania zaciągnęły inne osoby podpisane na wekslu (zob. P. Machnikowski, Prawo wekslowe, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2009, s. 63.).

Podpis wystawcy niepiśmiennego lub niemogącego pisać

Artykuł 75 p.w. zawiera szczególny tryb udzielania podpisu przez osobę niepiśmienną lub niemogącą pisać. Zgodnie z nim, za niepiśmiennych lub niemogących pisać na wekslu może podpisać się inna osoba, której podpis winien być uwierzytelniony (na wekslu lub przedłużku) przez notariusza lub organ gminy z zaznaczeniem, że osoba ta podpisała się na życzenie niepiśmiennego lub niemogącego pisać.

 

Bibliografia:

1. Bagińska L., Prawo wekslowe i czekowe, Wydawnictw C.H. Beck, Warszawa 2008.

2. Czarnecki M., Bagińska L., Prawo wekslowe i czekowe. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1998.

3. Machnikowski P., Prawo wekslowe, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2009.

4. Mroczkowska R., Mroczkowski R., Weksel w praktyce od wystawienia do egzekucji. Wzory z komentarzem, Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr, Gdańsk 2006.

5. Szumański A., System prawa prywatnego. Tom 18. Prawo papierów wartościowych, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2010.